हाँस्दाहाँस्दै सम्झना परेलीहरू भिजाउँदै आयो
कोर्दाकोर्दै सम्झना पानाहरू रसाउँदै आयो

कहिले झरी बनी, मेरो उजाड मन रुझाउँदै आयो
कहिले कलम बनी, मेरो शब्द बगाउँदै आयो
बिर्सन खोज्दा झन् गाढा, तस्बिर बनी आयो
अँध्यारोमा कलम थाक्दा, कविता बनेर आयो

हाँस्दाहाँस्दै सम्झना परेलीहरू भिजाउँदै आयो
कोर्दाकोर्दै सम्झना पानाहरू रसाउँदै आयो

मलाई बादल हुने रहर छ
जहिले चाहू चाहाभरि विपनाको आकाशमा उडिरहू
जब चाहू आशाभरि सपनाको पर्दामा रमाइरहू

मलाई हावा हुने रहर छ
जहिले चाहूँ सीमाहीन क्षितिजमा बहिरहूँ
जब चाहूँ सृष्टिका कुना-कन्दरामा फैलिरहूँ

मलाई नदी हुने रहर छ
लाखौँ हण्डर र ठक्करहरू सहँदै
आफ्नै गतिमा निरन्तर बगिरहूँ
कठिन चट्टानका छातीहरू पन्छाउँदै
सागर भेट्ने लक्ष्यमा लम्किरहूँ

मलाई म हुने रहर छ
जहाँ बादलको जस्तो शून्यता होस्
हावाको जस्तो स्वतन्त्रता होस्
र नदीको जस्तो शाश्वत गतिशीलता होस्।

सायद तिमी नभएको भए
मैले कहिल्यै देख्ने थिइन
आफ्नै उचाइ

म त ती पहाडहरू हुँ
जसको फेदमा उभिएर तिमी औंला ठड्याउँछौ
तर चुचुरो छुन तिम्रा पाइलाहरू काँप्छन्
मेरो उचाइ नाप्न नसक्दा,
तिमी आफैँभित्र खुम्चिरहन्छौ।

तिम्रो यही इर्ष्याको राप त हो
जसले मलाई थप अग्लिन ऊर्जा दिन्छ
तिमी जति जली खरानी बन्छौ
म त्यति नै कुन्दन भई चम्किरहन्छु

धन्यवाद मायालु!
सायद तिमी नभएको भए
म मेरो विराटता कहिल्यै देख्ने थिइनँ